Blogia
Antón da Sobreira

Jhony

Jhony

 ( relato ? )

 

I

 

    Coñezo a un home que foi músico.

    Agora é fontaneiro.

    Os venres, no lusco fusco, marcha para Esteiro -Muros -, e pasa a fin de semana pescando.

 

II

 

    Souben del , polo seu oficio.

    (con luces e sombras )

    Empecei a consideralo cando o vin desfilando de confrade -coa súa vela na zurda-

    na procesión    da   Quinta Angustia.

    ( nun deses domingos de semana santa en que Compostela detén o tempo e levita ).

 

III

 

 Foi nese mesmo ano, cando empezamos a falar e intimar.

 Atopámonos - xa era inverno - na Catedral 

 Penso que foi naquel intre cando el tamén me descubriu e valorou...

 Quizais foi a miña devoción artística pola S.A.M.I. a que lle axudou a percorrer -incansable-, a planta enteira...parándonos na capela do Salvador, diante da imaxe de María Madalena ( eran os días , ejem, do Código Davinci ) ou buscando, sen éxito, a tumba do insigne Domingos de Andrade, na capela do Descendemento...

  A miña fascinación era auténtica : viñeron algúns dos tiraboleiros para avisarnos de que era  hora de pechar

( lembrade o horario : de sete da maña, a nove da noite; tódolos días, o ano enteiro, de balde... )

 

IV

 

 Así que -imaxinade -, cando viña ó Polígono a buscar tubo e pezas inoxidábeis, para facer a fontanería da urbanización de Conxo - por exemplo -, había unha complicidade, un chiscalo ollo ... - non sempre podiamos falar –

( presas, outra xente...).

 El preguntábame pola miña afección relixiosa...

  Eu dicíalle que de relixiosa nada ! Que era histórica e artística !

 Logo,  inquiríalle sobre a cana de pescar que levaba na furgoneta...

 El contábame a ledicia da captura en Esteiro, sen presas, aló polo solpor...

sempre levas algo fresco para a cea !

 

V

 

 Neses azares misteriosos  ( que son o noso devir vital ),  ocorren cousas –sen nós sabelo - que nos levan sempre a maxia que enche o noso espírito.

 Pensade : que fai un tipo coma min, lendo a “folla parroquial”, da que sempre abominei ?

 ( Iso lévanos a carreiros inexplorados ; a bendita ledicia dos devoradores compulsivos de letras  - organizadas  en frases, oracións- /desde pequenos/ ...tebeos,

novelas de vaqueiros

Así que foi iso - a incapacidade  de tomar algo, sen ollar o xornal municipal -

E alí estaba , medio escondido nas novas locais...en castelán, of course !

 

 

VI

 

 “Vuelven los Potes”.

 

El mítico grupo compostelano, fundado por Baby, Kike, Jhony, Pichi e Ito, debutó el 31 de diciembre de 1965 en el restaurante Caracas de O Milladoiro.

El conjunto , con una media de edad de 16 años,  tenía una decena de canciones en su repertorio y su equipo musical estaba hecho con materiales de segunda mano.

Hoy, aquellos pioneros del pop santiagués, se reúnen en la sala  C.

Baby ( .....)

Kike ( ....)

Jhony (.... )

Pichi ( ....)

Ito ( ....)

volverán a recrear aquellas canciones de los 60 que llevaron por toda la provincia de  La Coruña, en verbenas, festivales y salas de fiestas como el  ChaChaClub , de Santiago, dónde tantas parejas se enamoraron con su música...

 

 

VII

 

Eu fiquei abraiado!

O meu fontaneiro pescador, amén de confrade, tamén  era músico !

... e dándome alí, onde máis doía, naqueles anos sesenta, que eu tiña tan mitificados ( espiritual e musicalmente ! )

....

Rematei o café e, con disimulo, roubei a páxina...que tesouro !

 

 

VIII

 

 

 Xa supoñedes a miña impaciencia diaria, agardando a súa visita  na procura de material inoxidable.

Aprendín nomes e datas do evento  musical ( non quería falarlle cun recorte diante...parecíame moi artificial )

 Eu quería potenciar esa confianza e incipiente amizade ( ese “feeling” de cousas comúns )

e matinaba nas cancións daquela época, lembrando os grupos pioneiros

-non sei porqué, pensaba que so estaban en Madrid , ou Barcelona – Brincos , Sirex , Miky y los Tonis, Pekenikes....

e custábame asimilar que en Compostela houbese rapaces que fosen  músicos “modernos” ...

Se aquí ( Galicia ) todo eran orquestras !

 

 

 

 

IX

 

 A música gustábame moito.

Ós catorce anos empecei a traballar de pinche nunha empresa de fontanería ( do que, logo, sería o meu sogro ).

Había tempo para ir o Conservatorio, xa sabes, nas Casas Reais.

Fixen tres anos.

Todos tiñamos coñecementos.

Sabíamos ler unha partitura!.

Eu penso que aí estivo a chave do éxito...Non o facíamos mal !

( Dígoche éxito, pois realmente estabamos moi solicitados...mesmo tivemos propostas para ir a Alemaña , e tocar- cun contrato garantido- as fins de semana! )

...

Aquí , en Santiago, tocábamos no CHACHA CLUB.

Era unha Sala de Festas que había, onde hoxe é o garaxe da Farmacia Holgueras, en Alfredo Brañas.

Sempre estaba cheo !

Tamén nos chamaban – como nos querían ! – da Coruña.

Era o Hotel Club LA HIPICA , onde hoxe está o Hotel  Finisterre...

...

Home, claro que foi marabilloso !.

Facíamos o que nos gustaba, e pagábannos !

...

Grazas a Luis - meu cuñado - tiñamos un equipo de música do melloriño : altofalantes, mesa, instrumentos...300.000 pesetas, a pagar sen intereses

- e descontado no primeiro ano ! –

....

As cancións eran daquel tempo. Novas.

Cantábamos as versións en castelán que facían os Brincos , Mustang, Sirex, Lone Star, Formula V...

Cando tocábamos en Coroso –Riveira, sempre facíamos bis con la plage”,  - unha francesa lenta, moi coñecida grazas ós Lone Star  - aqueles de “Mi calle”, “Lyla-

As italianas tamén eran habituais : eu aprendín italiano con io che non vivro senza di te...

Dos Creedence sempre saían un par delas :  Proud Mary”, “Wholl stop the rain...

A min , unha das   que máis me gustaba era a de “500 millas"-

 dos  Mustang:

“en el tren,  que se alejó...."

 

X

 

Contábame todo iso, namentras tomábamos algo no Gato Negro, ou no 42.

Eu, abraiado , escoitaba – e inquiría  impaciente - todo canto Jhony falaba con  naturalidade

( nunca con  presunción, nin fachenda ).

Era unha amizade consolidada : tazas , cancións, arte, Compostela, solpores, lembranzas míticas de sitios desaparecidos....

 

XI

 

Cando, en abril do 2011, vin a Jhony no nº 15 da lista eleitoral de CR 11 para o Concello de Santiago, non  fiquei abraiado....

Músico, fontaneiro, pescador, confrade...

 militante ?

Siiií !

Jhony  é persoa : fillo do seu tempo, home comprometido, coherente, con valores e principios elementais, baseados na propia dignidade

( enténdese, perfectamente, que renunciase a figurar, e gobernar, nos tempos convulsos da crise municipal

deste 2014 )

 

 

 

Epílogo

 

 

Agora -cando imprimo estas notas- Jhony é un avó feliz, que  pelexa comigo –de cando en vez- pra que lle dea as pezas inoxidábeis –mínimas -, ábreme as bolsas ho !,  para aquela  reforma caseira  puntual...

e que , marchando con presas, sempre se despide dicindo :

 

Temos que quedar, e falar....daquela música !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

¿Y esta publicidad? Puedes eliminarla si quieres

1 comentario

Antón -

As túas historias son capaces de levarnos dun lado ao outro. Insensibles ao paso do tempo. Boa pesca e boa música!
¿Y esta publicidad? Puedes eliminarla si quieres